Home Sweet Home

Terug naar huis...

Brazilie-Rio de Janeiro

Samen met Joost, Christl en hun 2 kinderen vertrokken we vanuit Paraty naar Rio de Janeiro.
Het eerste deel van de rit was zeer mooi. We reden door de Costa Verde langs mooie stranden en baaitjes.
Naarmate we Rio naderden werd de omgeving steeds meer stedelijker. Er dook ook meer industrie op.
Ik had een gps bij dus dat maakte het wat makkelijker om in Rio ons hostal te vinden, maar toch reden we eerst nog verkeerd. Rio is geen gemakkelijke stad om met te auto rond te rijden. Eens je op een grote weg zit moet je soms meer dan 5 km rijden voor je weer een afslag vindt. Uiteindelijk vonden we toch ons hostal dat gelegen is in het district Santa Teresa op een heuveltop. Dus eerst nog een steile klim. Pousada Santa Trem is een proper hostal, maar eigenlijk niet voorzien om zoveel mensen onderdak te geven. De eigenaar had blijkbaar pas het hostal ingericht en verbouwd. Hij had in onze kamer 4 3-dubbele stapelbedden gezet, dus sliepen we met 12 in een kamer wat veel te veel was. Er was totaal onvoldoende bestek in de keuken. Toeristische informatie was er totaal niet. Enkel wifi, dat soms uitviel. Het hostal had ook geen deurbel, je moest dan maar roepen vanop straat als je binnen wilde. Ook voor de lockers moest je extra betalen. We aten ter plaatse onze lunch op en vertrokken in de namiddag naar Copacabana. Het duurde even voor we een parkeerplaast vonden, want het was zeer druk wegens paasvakantie. Op het strand was het een drukte van jewelste. We konden vandaar het Christo beeld duidelijk zien achter de grote hotelgebouwen. De zee was wild, met grote golven, ideaal voor surfers. Toen de zon onderging doken overal verkopers van allerlei gadgets op. Joost kocht een glas bier dat je kon omkeren zonder dat er bier uitkwam. Sebastiaan kocht een toetertje waarmee je grappige cartoongeluidjes kon maken en Nastascha kocht een recyclage handtas gemaakt van metalen dopjes van colablikjes. Blijkbaar ook in Antwerpen te vinden, maar voor minstens het dubbele van de prijs. We wandelden vandaar de stad in en gingen een hapje eten. Daarna reden we terug naar het hostal waar we nog een glaasje wijn en een pintje dronken en nog wat napraatten over de afgelopen dag. De volgende morgen stonden we als eerste op en het ontbijt was reeds klaargezet. Bleek dat er na ons ontbijt onvoldoende broodjes waren voor de andere gasten. Het hostal was totaal niet voorzien om zoveel gasten te ontvangen. Er waren bv. maar 5 stoelen en 1 tafel. De hostalbediende sprak ook geen woord engels, wat ongewoon is voor een hostal. Vandaag stond een bezoek aan de Suikerberg en het Christo beeld op het programma, buiten de stranden, de 2 belangrijkste toeristische attracties van Rio. Onderweg bezochten we ook nog de bijzonder speciale kegelvormige kathedraal genaamd Catedral de São Sebastião do Rio de Janeiro (zie foto). Binnenin kan je prachtige glasramen bewonderen en buiten staat een standbeeld van Paus Johannes Paulus II, die daar ooit op bezoek was. Vandaar reden we naar het hostal van Joost in het district Botafogo, want de 2de dag sliepen ze op een andere plaats als ik. We pakten daar hun bagage uit en reden verder naar de Suikerberg. We zagen dat er een wachtrij van een paar uur stond aan de kabelbaan, dus besloten we om enkel aan de voet en aan het strand  te blijven. Daarna reden we verder naar de berg Corcovado waarop het standbeeld van Christo staat.
Onderweg hielden we halt bij het panoramische uitzichtspunt boven de stad. Daar vernamen we dat, gezien het goede vrijdag was, er een wachtrij van meer dan 3 uur stond aan de voet van het Christo beeld, dus besloten we niet aan te schuiven. Er werd ons verteld dat het beste uitzichtpunt eigenlijk niet het beeld is maar wel waar wij stonden en waar ook de helicopterhaven was. Vandaar hadden we inderdaad een spectaculair zicht op de stad en konden we het Christo beeld ook goed zien staan. Na een uurtje en veel foto's reden we terug naar beneden door het hectische verkeer. We reden terug naar hun hostal en gingen in de namiddag picknicken op het strandje van Botafogo, waar je ook een zicht hebt op de Suikerberg. 's Avonds dan terug naar het hostal en inkopen doen voor het avondeten. Joost had zin om een pasta klaar te maken. Ik ging samen met hem de inkopen doen.
Rond 10u kon hij pas beginnen koken, want de keuken was steeds bezet. Uiteindelijk konden we rond 11 uur eten en dronken een glaasje rode wijn bij de lekkere pasta. Iedereen was moe. Uiteindelijk had Joost beloofd dat hij me terug zou brengen naar mijn hostal dat ongeveer 3 km verder lag. We reden rond middernacht naar mijn hostal. Op ongeveer 1km van mijn hostal zagen we plots een grote politiecontrole. Een politieman wenkte dat onze auto opzij moest. De politieman vroeg naar de papieren van de auto. Bleek dat de nodige papieren niet aanwezig waren en dat we niet verder konden rijden. Joost vertelde geirriteerd dat we toeristen waren en dat hij die papieren van de verhuurfirma nooit had gekregen. Uiteindelijk werd de verhuurfirma opgebeld en die bevestigden dat de papieren wel degelijk waren meegegeven. We vroegen hen vriendelijk of we niet verder konden rijden. De politieagent vroeg om een alcoholcontrole. Joost stemde toe, maar ik voelde dat hij te veel zou gedronken hebben. Inderdaad, na 5 minuten kwam hij geirriteerd terug om te melden dat hij niet verder mocht omdat hij teveel had gedronken.
Ik had mijn rijbewijs niet bij, dus kon ook niet rijden. Dus besloot hij een taxi te nemen naar het hostal en zijn vrouw te gaan halen om met de auto te rijden. Zijn vrouw moest ook een alcoholcontrole afleggen. Maar na veel over en weer gepraat met verschillende politieagenten mochten we toch niet vertrekken. Dat spelletje duurde meer dan 2 uur. Ondertussen kwam een man van een sleepfirma de deuren verzegelen en de auto  zou afgesleept worden, gewoon omwille van het feit dat er 1 papiertje ontbrak in de auto. De auto zou aangeslagen worden. Dat maakte Joost uiteraard zeer boos. Ik was ook boos. Toen de agent de sleutels van de auto vroeg, werd hij zo boos dat hij de sleutels niet wilde afgeven. Er ontstond getrek en geduw met de politieman en de politieagent werd zo boos dat hij dreigde om Joost in de gevangenis te stoppen als hij niet onmiddellijk de sleutels zou afgeven. Uiteindelijk gaf hij de sleutels af. Joost was zo boos dat hij onmiddellijk een taxi riep en mij de hand schudde en zei, sorry, we zij hier weg, we gaan naar ons hostal. Daar stond ik dan alleen, midden in de nacht. Ik wist ongeveer waar mijn  hostal was, maar het was toch nog ongeveer een km. Dus ik besloot verder te stappen naar mijn hostal. Als ik een paar straten verder was, werden de straten totaal verlaten, geen winkels of cafes of restaurants open, een vuile buurt, met auto's waar sommige wielen waren afgedraaid. Er lagen her en der mensen op de grond, in de goot te slapen, met bijzonder weinig kleren, soms alleen een short, gewoon op het beton. Ik zag in de verte enkele mannen opdagen en besloot stevig verder te stappen en soms een ander straatje in te slaan, want het was overduidelijk dat ik een buitenlandse toerist was, dus een makkelijk doelwit voor diefstal.
Uiteindelijk moest ik nog een flink stuk klimmen door nauwe vuile straatjes beschilderd met grafitti.
De straten waren gewoon totaal leeg, met af en toe een paar duistere gestalten. Ik dacht dat ik verkeerd was gelopen en ik had geen plan, dus toen was ik even in paniek, maar uiteindelijk herkende ik een huis en wist dat ik niet ver was van mijn hostal. Ik kwam uiteindelijk na een half uurtje flink doorstappen aan mijn hostal. Daar was geen licht meer te bespeuren. Er was geen bel, de deur was dicht en dus klopte ik op de deur, maar niemand kwam opendoen. Ik riep of er niemand wakker was. Uiteindelijk stapte ik naar het huis van de eigenaar dat een beetje verderop stond en daar klopte ik op de deur. Gelukkig kwam er iemand opendoen. De vrouw vertelde dat ik even moest wachten en dat ze iemand zou sturen. Uiteindelijk raakte ik dan toch binnen. Ik nam nog een douche, want ik was kloddernat van het zweet, overdag was het daar nog 36 graden bij een luchtvochtigheid van rond de 100%. Daarna mijn bed in. De volgende ochtend kreeg ik een sms van Joost dat ik mij geen zorgen moest maken, want dat ze een andere auto hadden gehuurd, want ze moesten de volgende dag in Sao Paulo zijn om hun vlucht naar Brussel te halen. Dat stemde me wat geruster, want hoewel ik er niets kon aan doen, voelde ik me toch een beetje verantwoordelijk voor wat er gebeurd was die nacht. Ik pakte mijn bagage, want 's avonds moest ik dan mijn vlucht naar Atlanta nemen. Ik ging dan 's middags naar de luchthaven. Eerst nog een bus naar de binnenlandse luchthaven en vandaar met een bus naar de internationale luchthaven, die toch een 20 tal km. buiten de stad is gelegen.

Brazilie-Paraty

Vanuit Foz Do Iguacu ben ik dan rond de middag met een bus vertrokken richting Paraty. Ik moest in San Jose dos Santos overstappen, maar door de drukke Paasvakantie bleek de bus al volgeboekt en zou ik meer dan 5 uur moeten wachten op de volgende bus. Ik waagde het er dan maar op om via lokale bussen tot in Paraty te geraken. Eerst dus naar Ubatuba maar daar aankomen bleek de volgende bus naar Pararty pas 3 uur later te vertrekken. Er zat dus niets anders op dan te wachten. De rit was wel zeer mooi. We reden langs kronkelende bergwegen door tropische bossen. Op de hoogste toppen hing er een dikke mist of nevel. In het dal klaarde het dan weer op. Eens langs de kust, doken er fabelachtige stranden op, met groene begroeing op de heuvels. Uiteindelijk rond 7u savonds in Paraty aangekomen. Ik moest dan nog zoeken naar het huis van mijn couchsurfing host Ana. Uiteindelijk snel gevonden. Haar huis is klein maar gezellig. 2 hondjes verwelkomden mij samen met Ana, een vrouw van 53 met 5 kinderen, waarvan er 3 bij haar wonen. Ze zag dat ik zeer moe was van de busritten van in totaal 28 uur en meer dan 1300 km. Ze zei dat er nog spagetty was die ik niet afsloeg. Ana was zeer vriendelijk en na het eten en een douche voelde ik mij al veel beter. Haar zoontje Nuno van 8 toonde mij mijn bed, dat het onderste deel van het stapelbed was in zijn slaapkamertje. Het lag er vol speelgoed. Het enige probleem was dat niemand van het gezin engels sprak, zodat het moelijk was om elkaar te verstaan, daarom gebruikten we Google translate, wat eigenlijk wel goed werkt in zon geval. Ana nam me later op de avond mee naar een verjaardagsfeestje van haar vriendin. Het was daar zeer gezellig en zo leer je de echte Braziliaanse sfeer kennen. Ik maakte met iedereen kennis, in het bijzonder met Hans, een oostduitse kunstenaar die daar al bijna 20 jaar woont en die vlot engels sprak. We spraken ook Duits. Hij was blijkbaar destijds de DDR ontvlucht, omdat hij dissident was. Hij had ook nog in de VS gewoond, maar vond het hier toch veel beter. Als kado voor de gastvrouw had hij een pastelportret voor haar gemaakt. De man van de gastvrouw is een dokter en die zorgde voor het bakken van het vlees op de BBQ. Hij bracht me steeds maar lekker vlees en kaashapjes.
De volgende dag was het zondag en Ana had besloten dat we een boottocht zouden doen op een typische schoener naar de eilanden rond Paraty. We zouden daar om 11u smorgens moeten zijn, maar om exact 10u werd ik door Ana wakker gemaakt, ze had gebeld naar de touruitbater en de boot zou vertrekken om 10u. Dus hals over kop uit bed. Ik nam mijn zwembroek en handdoek snel mee en we sprongen in de auto, terwijl ze me nog een ontbijtbroodje toestopte. Na 10 min rijden kwamen we aan de kade aan. Snel parkeren, uit de auto en lopen naar de boot. Die lag er nog. We vertrokken voor een dagje varen en zwemmen langs wondermooie baaitjes en stranden met tropische planten en kokosbomen. Robinson Crusoe zou hier kunnen wonen. Onderweg aten we op de boot. Er was ook voldoende gelegenheid om te zwemmen en snorkelen. Hier was het paradijs. In de late namiddag keerden we terug naar Paraty. De zon stond laag en het was vloed. Een aantal keer per jaar komt het daar dan voor dat het oude stadsdeel dan gedeeltelijk onder water stroomt. Een prachtig spektakel waarbij ik veel fotos heb kunnen schieten. De Portugezen hadden dit voorzien als een natuurlijke spoeling van de open riolen een aantal keren per jaar. Paraty is een oude koloniale stad door de Portugezen destijds gebouwd om het goud vanuit het binnenland naar Portugal te brengen, maar omdat er veel kleine eilandjes voor de kust liggen, was dit een ideale uitvalsbasis voor piraten. Daarom werd Paraty verlaten en werd de handel verplaatst naar Rio. Paraty is lange tijd verlaten gebleven en daarom merkwaardig goed bewaard. Het oude centrum met de vele witte huisjes ligt er nog bij zoals destijds, zelfs de straatstenen zijn nog origineel en er werd bijna niets bijgebouwd, geen hoogbouwhotels. Je waant je een paar honderd jaar terug. In de buurt zijn er watervallen en prachtige stranden. savonds reed Ana me rond door het stadje en daar zag ik plots het Vlaams koppel uit Hemiksem, Joost en Christl, die ik ook al eerder in Foz do Iguacu had ontmoet. Ze kwamen net toe in Paraty. We spraken af om elkaar later nog te ontmoeten. Savonds ging ik samen met Ana nog een glas drinken en iets eten in het oude stadje samen met een Franse vriend die in de haven op een zeilboot woont. Hij is ook Couchsurfing host op zijn boot. Voor hem is Paraty het paradijs op aarde. De volgende dag een rustdagje voor mij, met een mooie wandeling door de stad, savonds zag ik toevallig Joost terug en we spraken af om samen te eten bij een Libanees restaurant, een tip die Ana me gaf, Joost kwam me met de auto ophalen. De dag daarop reed ik met het Joost en Christl mee naar Trindade, een prachtig dorpje 20 km zuidelijker, met een aantal exotische prachtige tropische stranden. We picnickten op het strand. Joost had zelfs een flesje wijn mee. Ze zijn echt zeer attent. De golven zijn er vrij woest, maar heel fijn om in te zwemmen. De twee kinderen van Joost konden zich ook duidelijk amuseren. Later bezochten we nog de Rots die Verzwelgt, een rots in een waterval waar je kan induiken en onder de rots weer naar boven komen. Er was een indiaan die het aandurfde om erin te duiken, ik hoorde hem roepen onder de rots en even later dook hij weer op vanuit de waterval. Daarna reden we terug naar Paraty en aten nog een lekkere pizza. De volgende dag ben ik met Nuno, het zoontje van Ana gaan zwemmen op een strandje nabij Paraty. We moesten wel een paar km lopen om het te bereiken. Hij wou me ook een zwembad laten zien, dat eigenlijk een privezwembad was, maar hij vond het geen probleem om er te gaan zwemmen, want hij kende die mensen zei hij. Ik vond het toch wat vreemd. Savonds bleef ik bij Ana thuis en we vertelden mekaar onze verhalen aan de computer via Google translator. Savonds laat kwam Anas neef met zijn Joodse vriendin vanuit Sao Paulo toe op de moto, ze zouden ook een paar dagen bij Ana blijven. De volgende morgen was mijn laatste ontbijt bij Ana. Ik kon samen met Joost en Christl meerijden naar Rio. Ik had eerder mijn busticket al gekocht, maar Ana kon het nog inruilen. Nog even wat inkopen doen bij de supermarkt en daarna vertrokken we voor een rit van 250km naar Rio. Ik nam met spijt afscheid van mijn vriendelijke lieve host Ana, die me uitnodigde om nog eens terug te komen, maar dan voor iets langer. Joost pikte me op en we vertrokken voor een mooie rit langse de Costa Verde, langs vele mooie stranden en baaitjes.

Brazilie-Foz do Iguacu

Na een lange busrit van 18u met de firma Pluma, eindelijk aangekomen in Foz do Iguacu. Eerst passeer je natuurlijk de Argentijnse kant van de watervallen, rond het stadje Puerto Iguazu. Onderweg tussen Buenos Aires en hier, zag ik een vrij vlak, maar zeer groen landschap. Het laatste stuk was subtropisch begroeid. Hele stukken bos zijn kaalgekapt, maar ik hoop dat ze daar terug nieuwe bomen planten en zo duurzaam met de natuur omgaan. Uiteraard veel houtverwerkende bedrijven. Aan de grens moet je de nodige douaneformaliteiten ondergaan en dan ben je uiteindelijk in Brazilie. Ik logeerde in hostal Bambu, zeker een aanrader. Ze geven je veel informatie hoe je bij de watervallen geraakt en organiseren ook een tour naar de Argentijnse kant. Ik ontmoette er oa. een Duits koppel dat daar met de fiets was toegekomen. Ze zijn van plan Zuid Amerika volledig af te fietsen en zelfs verder te fietsen naar het noorden tot in Alaska. Ook was er een vriendelijk Vlaams gezin uit Hemiksem, waarmee ik de 2de dag samen de Argentijnse kant bezocht. Savonds hebben we in het hostal de BBQ aangestoken en een lekker stuk vlees geroosterd samen met een goeie fles Argentijnse wijn hebben we daar nog tot in de vroege uurtjes gezeten. Ze hebben me veel verteld over Zuid Afrika waar ze hun hart verloren hebben. De eerste dag heb ik samen met een Luxemburger die in Berlijn woont de Braziliaanse watervallen bezocht. Voor mij was het een onvergetelijke ervaring, die wat mij betreft op dezelfde hoogte staat als de Grand Canyon en Machu Pichu. De meer dan 275 watervallen zijn zo immens groots dat je het spektakel gewoon niet kan fotograferen, het gedruis van de miljoenen liters water liet niemand onberoerd. De indianen vertellen er de legende dat een boze berggod een krijger die ervandoor peddelde met een jong meisje op de Iguazu rivier, plots uit pure boosheid de ganse ondergrond liet wegzakken om hem te straffen. Zo onstonden de warervallen. Als je bij de grootste waterval, de garganta del diablo bent gekomen ben je sprakeloos. Ik hoorde mensen die de Niagara watervallen gezien hadden zeggen dat deze watervallen er met kop en schouders bovenuit steken, vooral omdat ze over een lengte van meer dan 5 km naar beneden donderen. Aan de Braziliaanse kant zie je ze aan de overkant, aan de Argentijnse kant wandel je erover langs een 8 tal kilometers lang pad. Ik ben blij dat ik de volgende dag terug over de grens ben gegaan en de Argentijnse kant ook zag, want die kant is wellicht de indrukwekkendste. Je wandelt bovenaan langs de rand van de watervallen en via een pad naar beneden. Je wordt constant nat op sommige plaatsen. Ik heb er ook prachtige vogels, reptielen en quatis gezien. De quatis komen naar je toe op zoek naar eten, maar kunnen soms gevaarlijk uit de hoek komen met hun scherpe klauwen, verder zien ze er wel lief uit, maar je kan ze moeilijk fotograferen. Het park zit ook vol bontgekleurde vlinders, die je in Europa helaas niet ziet. Boven de watervallen zie je regenbogen verschijnen. Met een treintje kom je bij de Garganta del Diablo en dan moet je nog een paar kilometers over een ponton wandelen boven de rivier. Dan kom je uiteindelijk boven de grootste waterval te staan. Dit uitzicht en het gedruis is grandioos. Je moet daarna wel je kleren laten drogen. Het is aan te raden de Argentijnse kant met een gids te doen, want anders kan je onmogelijk alles in 1 dag zien, ook omdat je veel tijd verliest aan de douane. Deze tours hebben een speciale snelle douanebehandeling en doen alle paspoorten in 1 keer afstempelen, zelf moet je een aantal bussen nemen die ook niet wachten aan de douane. De tour brengt je daarna nog naar het
3 landenpunt Argentinie, Brazilie, Paraguay, aan de rivier. Deze
3 dagen waren voor mij onvergetelijk en zeker een hoogtepunt kwa natuur van mijn reis, samen met Machu Pichu, De Islas Ballestas en Salar de Uyuni.

Argentinie-Buenos Aires

Ik ben vandaag de 4de dag in Buenos Aires. Er is hier zoveel te zien en te doen.

Ik verblijf hier bij mijn vriendelijke Couchsurfing gastheer Jose Luis, die me goed ontvangen heeft in zijn appartementje. Hij is me zelfs komen afhalen op het busstation Retiro en dan met de trein naar zijn appartement in Las Canitas een mooie buurt nabij Palermo. Buenos Aires verschilt volledig van de andere steden die ik tot hiertoe heb bezocht. Buenos Aires zou evengoed in Europa kunnen liggen. De stad is volledig modern, heeft een goed openbaar vervoer met bussen en een metro, de Subte. De stad is wel zeer groot. Je bent vanaf de wijk Las Canitas tot La Boca zeker anderhalf uur met de bus onderweg. Er is hier zoveel te zien dat ik het onmogelijk kan opnoemen, daarom zal ik me beperken tot de hoofdzaken die ik gezien heb. Hieronder heb ik wat fotos gezet die ik onderweg genomen heb.

De eerste dag wandelde ik op de Av. De Mayo vanaf Plaza de los Congresos naar het Plaza de Mayo, waar het bekende Rode Huis staat, vanwaar Eva Peron op het balkon de menigte toesprak. Gisteren heb ik ook dat Casa Rosada bezocht en op het balkon gestaan waar Eva ook stond. Vandaar wandelde ik naar San Telmo, waar je ontzettend veel antiekwinkels vindt. Op het Plaza Defensa is het fijn om te vertoeven. Je kan er tijdens het eten een tango-vertoning zien, toeristisch natuurlijk. Kortbij is een klein museum van schone kunsten, dat ik bezocht. Ik vroeg daar aan een agent of het veilig was om te voet naar La Boca te gaan. De volkse migrantenwijk aan de kade, waar de Italiaanse migranten destijds hun huizen in alle kleuren schilderden met resten scheepsverf (zie fotos). De agent zei dat ik zeker de bus moest nemen. Ik nam dan maar de bus tot aan het toeristisch deel van La Boca. Want onderweg had ik al zoveel verhalen gehoord van andere Europese reizigers die in La Boca of overvallen of bestolen waren. Ook Jose Luis had me aangeraden om enkel bij het toeristische deel te blijven en daarna de bus terug te nemen. Ik wandelde dus door de toeristische bontgekleurde straatjes van La Boca. Er zijn zoveel kraampjes waar kunstenaars en knutselaars hun goederen aan de man willen brengen. Er loopt daar ook overal politie rond. Dus veilig zo te zien. Ik wandelde vandaar naar de kade waar een museum van moderne kunst is. Heb het museum bezocht. Er staat daar een grote spin voor de ingang (zie foto). Toen ik uit het museum kwam, heb ik voor het museum gewacht op de bus nr. 64 die me terug moest brengen. Er stonden nog toeristen te wachten en ik was constant op mijn hoede. Mijn rugzak goed rond mijn armen, voortdurend rond mij gekeken. Hengsels vast. Dicht bij anderen gebleven. Toen plots een man van ongeveer 18 uit het niets opdook en me aanviel in mijn rug, klaarlichte dag, mensen rond mij. Hij trok zo hard aan mijn rugzak dat de nylon hengsels scheurden en mijn handig rugzakje was weg. Ik keerde me om. Alles gebeurde in 1 sekonde. Ik liep hem achterna. Hij verdween in een steeg waar ik liever niet wilde zijn en was zo snel uit het zicht verdwenen dat ik het opgaf om hem achterna te zitten. Ook omdat ik gehoord had dat het meestal bendes zijn, die gevaarlijk zijn, soms met pistolen. Ik keerde terug naar de bushalte. Mijn rugzak was ik kwijt. Gelukkig zat er niet veel in. Wat drinken, wat eten, maar wel mijn zelfgemaakte reisgids. Die was ik kwijt en mijn goede oortjes en een zonnepetje. Belangrijkste was dat ik geen letsels ofzo had. Gelukkig had ik mijn fototoestel in mijn broekzak, samen met mijn geld. Toen ik terug was aan de halte was, kwam er juist een politieauto. Ik deed hem stoppen en ze hadden meteen door wat er aan de hand was. Ik moest instappen en ze reden razendsnel door de steeg waar mijn belager was verdwenen. Ze reden overal rond, maar uieteraard zonder resultaat. Ik hoorde dat ze ook hun collegas op de hoogte brachten. Uiteindelijk reden ze me naar het politiekantoor van La Boca, midden in La Boca, weg van het toeristische deel, waar ik eigenlijk niet wilde zijn. Ik moest daar een verklaring afleggen. Ik dacht dat ik daar binnen de 5 minuten buiten was, neen, 3 uur moest ik wachten en ik moest wachten, want ik moest mijn verklaring ondertekenen, die verklaring moest dan eerst door de hoofdinspecteur nagelezen worden. Op de bank naast mij zaten nog 2 Fransen die ook overvallen waren, maar die waren er veel erger aan toe. Ze waren honderd meter van het toeristische pad afgeweken, en werden door 3 kerels tot staan gebracht. Ze vroegen hoe laat het was, toen wisten ze hoe laat het was. Ze vroegen al hun geld af te geven en hun iPhone. Dat weigerden ze en toen werden ze geweldadig. Ze namen 2 grote bakstenen en sloegen op hun hoofden. Ze bloedden hard en moesten naar het ziekenhuis gebracht worden, waar de wonden werden gehecht. Ik hoorde onderweg nog een 5 tal gelijkaardige verhalen, allemaal in La Boca en ook een verhaal met een pistool. Dat men daar niet meer politiecontroles doet begrijp ik niet, want er komen zoveel toeristen. Ondertussen was het al diep donker geworden en ik zat nog in dat politiekantoor, waar ik niet alleen naar buiten wilde wandelen in de nacht op zoek naar mijn bus. Een taxi is daar blijkbaar ook gevaarlijk hoorde ik van de Fransen, want ze rijden daar blijkbaar rond met valse taxis die eruit zien als echte, met taxibord etc. Eens je instapt weet je hoe laat het is. Ze brengen je ver weg en beroven je van alles en laten je daar ter plekke achter. Leuke buurt. Dus ik vertelde de inspecteur dat ik graag naar bushalte 64 zou willen teruggebracht worden, maar dat ging blijkbaar niet. Een vrouw uit de buurt die ook bedreigd was met een pistool en daar ook zat, hoorde me de vraag stellen in het Spaans en vertelde dat haar man die daar juist was toegekomen me wel zou begeleiden. Hij wandelde dus met mij een 15 tal minuten naar bushalte 64, die ik anders nooit zou gevonden hebben. Ik dankte hem uiteraard. Voor mij hoeft La Boca niet meer. Toen ik terug veilig in Las Canitas was, vertelde ik het voorval in het restaurant en de mensen daar waren zeer vriendelijk. Ze zijn eigenlijk beschaamd voor die rotte appel La Boca. Ik kreeg een dubbele portie vlees en achteraf gaven ze me nog een koffie van het huis.

De volgende dag bezocht ik de mooie wijk Recoleta, waar ook het cemeterio de la Recoleta is, een soort Pere Lachaise, waar beroemdheden begraven liggen, zoals Eva Peron (zie foto). Daarna het mooie Museo National De Bellas Artes bezocht dat ook een vrij grote collectie Europese kunst bevat. Ik zag er oa. Picasso, Monet, Modigliani, Leger, Kandinski, Chagall (mijn favoriete schilder). Ook precolombiaanse kunst en een collectie Argentijnse kunst. Daarna wandelde ik door de Av. Florida, een winkelwandelstraat, waar ook het fameuze chopping center is gevestigd met een mooi beschilderd Plafond. Je vindt er alles wat je ook in Europa vindt. Ik wandelde naar het befaamde operahuis, maar mocht er niet binnen. Er hing een advertentie van Keith Jarrett. Vandaar wandelde ik naar de totaal vernieuwde Puerto Madero wijk aan de kade. Daar heeft men zoals in Antwerpen een aantal pakhuizen omgevormd tot dure loften, winkels en restaurants. Aan de overkant zie je nieuwe hoge flatgebouwen. Er is ook een mooie wandelbrug opgehangen aan een witte mesvormige punt (zie fotos). In deze wijken is alles veilig en rustig.

Vandaag bezocht ik een aantal mooie parken. Het Rosedal, met veel bloeiende rozen. Het Parque 3 de Febrero. De Jardin Japones en Parque Jorge Newbery. Omdat het zondag was, waren er ontzettend veel Argentijnen die daar een zondagse uitstap maken. Je ziet er joggers, fietsers, scaters. De parken zijn prachtig onderhouden, met veel bomen, planten en een meertje, waar je kan waterfietsen. Vandaar wandelde ik naar Plaza Cortazar in de wijk Palermo. Daar zijn veel dure winkels en op het plein zijn zeer veel overvolle restaurantjes en natuurlijk ook weer de kraampjes met artisanale producten.