Na een lange busrit van 18u met de firma Pluma, eindelijk aangekomen in Foz do Iguacu. Eerst passeer je natuurlijk de Argentijnse kant van de watervallen, rond het stadje Puerto Iguazu. Onderweg tussen Buenos Aires en hier, zag ik een vrij vlak, maar zeer groen landschap. Het laatste stuk was subtropisch begroeid. Hele stukken bos zijn kaalgekapt, maar ik hoop dat ze daar terug nieuwe bomen planten en zo duurzaam met de natuur omgaan. Uiteraard veel houtverwerkende bedrijven. Aan de grens moet je de nodige douaneformaliteiten ondergaan en dan ben je uiteindelijk in Brazilie. Ik logeerde in hostal Bambu, zeker een aanrader. Ze geven je veel informatie hoe je bij de watervallen geraakt en organiseren ook een tour naar de Argentijnse kant. Ik ontmoette er oa. een Duits koppel dat daar met de fiets was toegekomen. Ze zijn van plan Zuid Amerika volledig af te fietsen en zelfs verder te fietsen naar het noorden tot in Alaska. Ook was er een vriendelijk Vlaams gezin uit Hemiksem, waarmee ik de 2de dag samen de Argentijnse kant bezocht. Savonds hebben we in het hostal de BBQ aangestoken en een lekker stuk vlees geroosterd samen met een goeie fles Argentijnse wijn hebben we daar nog tot in de vroege uurtjes gezeten. Ze hebben me veel verteld over Zuid Afrika waar ze hun hart verloren hebben. De eerste dag heb ik samen met een Luxemburger die in Berlijn woont de Braziliaanse watervallen bezocht. Voor mij was het een onvergetelijke ervaring, die wat mij betreft op dezelfde hoogte staat als de Grand Canyon en Machu Pichu. De meer dan 275 watervallen zijn zo immens groots dat je het spektakel gewoon niet kan fotograferen, het gedruis van de miljoenen liters water liet niemand onberoerd. De indianen vertellen er de legende dat een boze berggod een krijger die ervandoor peddelde met een jong meisje op de Iguazu rivier, plots uit pure boosheid de ganse ondergrond liet wegzakken om hem te straffen. Zo onstonden de warervallen. Als je bij de grootste waterval, de garganta del diablo bent gekomen ben je sprakeloos. Ik hoorde mensen die de Niagara watervallen gezien hadden zeggen dat deze watervallen er met kop en schouders bovenuit steken, vooral omdat ze over een lengte van meer dan 5 km naar beneden donderen. Aan de Braziliaanse kant zie je ze aan de overkant, aan de Argentijnse kant wandel je erover langs een 8 tal kilometers lang pad. Ik ben blij dat ik de volgende dag terug over de grens ben gegaan en de Argentijnse kant ook zag, want die kant is wellicht de indrukwekkendste. Je wandelt bovenaan langs de rand van de watervallen en via een pad naar beneden. Je wordt constant nat op sommige plaatsen. Ik heb er ook prachtige vogels, reptielen en quatis gezien. De quatis komen naar je toe op zoek naar eten, maar kunnen soms gevaarlijk uit de hoek komen met hun scherpe klauwen, verder zien ze er wel lief uit, maar je kan ze moeilijk fotograferen. Het park zit ook vol bontgekleurde vlinders, die je in Europa helaas niet ziet. Boven de watervallen zie je regenbogen verschijnen. Met een treintje kom je bij de Garganta del Diablo en dan moet je nog een paar kilometers over een ponton wandelen boven de rivier. Dan kom je uiteindelijk boven de grootste waterval te staan. Dit uitzicht en het gedruis is grandioos. Je moet daarna wel je kleren laten drogen. Het is aan te raden de Argentijnse kant met een gids te doen, want anders kan je onmogelijk alles in 1 dag zien, ook omdat je veel tijd verliest aan de douane. Deze tours hebben een speciale snelle douanebehandeling en doen alle paspoorten in 1 keer afstempelen, zelf moet je een aantal bussen nemen die ook niet wachten aan de douane. De tour brengt je daarna nog naar het
3 landenpunt Argentinie, Brazilie, Paraguay, aan de rivier. Deze
3 dagen waren voor mij onvergetelijk en zeker een hoogtepunt kwa natuur van mijn reis, samen met Machu Pichu, De Islas Ballestas en Salar de Uyuni.
