Vanuit Foz Do Iguacu ben ik dan rond de middag met een bus vertrokken richting Paraty. Ik moest in San Jose dos Santos overstappen, maar door de drukke Paasvakantie bleek de bus al volgeboekt en zou ik meer dan 5 uur moeten wachten op de volgende bus. Ik waagde het er dan maar op om via lokale bussen tot in Paraty te geraken. Eerst dus naar Ubatuba maar daar aankomen bleek de volgende bus naar Pararty pas 3 uur later te vertrekken. Er zat dus niets anders op dan te wachten. De rit was wel zeer mooi. We reden langs kronkelende bergwegen door tropische bossen. Op de hoogste toppen hing er een dikke mist of nevel. In het dal klaarde het dan weer op. Eens langs de kust, doken er fabelachtige stranden op, met groene begroeing op de heuvels. Uiteindelijk rond 7u savonds in Paraty aangekomen. Ik moest dan nog zoeken naar het huis van mijn couchsurfing host Ana. Uiteindelijk snel gevonden. Haar huis is klein maar gezellig. 2 hondjes verwelkomden mij samen met Ana, een vrouw van 53 met 5 kinderen, waarvan er 3 bij haar wonen. Ze zag dat ik zeer moe was van de busritten van in totaal 28 uur en meer dan 1300 km. Ze zei dat er nog spagetty was die ik niet afsloeg. Ana was zeer vriendelijk en na het eten en een douche voelde ik mij al veel beter. Haar zoontje Nuno van 8 toonde mij mijn bed, dat het onderste deel van het stapelbed was in zijn slaapkamertje. Het lag er vol speelgoed. Het enige probleem was dat niemand van het gezin engels sprak, zodat het moelijk was om elkaar te verstaan, daarom gebruikten we Google translate, wat eigenlijk wel goed werkt in zon geval. Ana nam me later op de avond mee naar een verjaardagsfeestje van haar vriendin. Het was daar zeer gezellig en zo leer je de echte Braziliaanse sfeer kennen. Ik maakte met iedereen kennis, in het bijzonder met Hans, een oostduitse kunstenaar die daar al bijna 20 jaar woont en die vlot engels sprak. We spraken ook Duits. Hij was blijkbaar destijds de DDR ontvlucht, omdat hij dissident was. Hij had ook nog in de VS gewoond, maar vond het hier toch veel beter. Als kado voor de gastvrouw had hij een pastelportret voor haar gemaakt. De man van de gastvrouw is een dokter en die zorgde voor het bakken van het vlees op de BBQ. Hij bracht me steeds maar lekker vlees en kaashapjes.
De volgende dag was het zondag en Ana had besloten dat we een boottocht zouden doen op een typische schoener naar de eilanden rond Paraty. We zouden daar om 11u smorgens moeten zijn, maar om exact 10u werd ik door Ana wakker gemaakt, ze had gebeld naar de touruitbater en de boot zou vertrekken om 10u. Dus hals over kop uit bed. Ik nam mijn zwembroek en handdoek snel mee en we sprongen in de auto, terwijl ze me nog een ontbijtbroodje toestopte. Na 10 min rijden kwamen we aan de kade aan. Snel parkeren, uit de auto en lopen naar de boot. Die lag er nog. We vertrokken voor een dagje varen en zwemmen langs wondermooie baaitjes en stranden met tropische planten en kokosbomen. Robinson Crusoe zou hier kunnen wonen. Onderweg aten we op de boot. Er was ook voldoende gelegenheid om te zwemmen en snorkelen. Hier was het paradijs. In de late namiddag keerden we terug naar Paraty. De zon stond laag en het was vloed. Een aantal keer per jaar komt het daar dan voor dat het oude stadsdeel dan gedeeltelijk onder water stroomt. Een prachtig spektakel waarbij ik veel fotos heb kunnen schieten. De Portugezen hadden dit voorzien als een natuurlijke spoeling van de open riolen een aantal keren per jaar. Paraty is een oude koloniale stad door de Portugezen destijds gebouwd om het goud vanuit het binnenland naar Portugal te brengen, maar omdat er veel kleine eilandjes voor de kust liggen, was dit een ideale uitvalsbasis voor piraten. Daarom werd Paraty verlaten en werd de handel verplaatst naar Rio. Paraty is lange tijd verlaten gebleven en daarom merkwaardig goed bewaard. Het oude centrum met de vele witte huisjes ligt er nog bij zoals destijds, zelfs de straatstenen zijn nog origineel en er werd bijna niets bijgebouwd, geen hoogbouwhotels. Je waant je een paar honderd jaar terug. In de buurt zijn er watervallen en prachtige stranden. savonds reed Ana me rond door het stadje en daar zag ik plots het Vlaams koppel uit Hemiksem, Joost en Christl, die ik ook al eerder in Foz do Iguacu had ontmoet. Ze kwamen net toe in Paraty. We spraken af om elkaar later nog te ontmoeten. Savonds ging ik samen met Ana nog een glas drinken en iets eten in het oude stadje samen met een Franse vriend die in de haven op een zeilboot woont. Hij is ook Couchsurfing host op zijn boot. Voor hem is Paraty het paradijs op aarde. De volgende dag een rustdagje voor mij, met een mooie wandeling door de stad, savonds zag ik toevallig Joost terug en we spraken af om samen te eten bij een Libanees restaurant, een tip die Ana me gaf, Joost kwam me met de auto ophalen. De dag daarop reed ik met het Joost en Christl mee naar Trindade, een prachtig dorpje 20 km zuidelijker, met een aantal exotische prachtige tropische stranden. We picnickten op het strand. Joost had zelfs een flesje wijn mee. Ze zijn echt zeer attent. De golven zijn er vrij woest, maar heel fijn om in te zwemmen. De twee kinderen van Joost konden zich ook duidelijk amuseren. Later bezochten we nog de Rots die Verzwelgt, een rots in een waterval waar je kan induiken en onder de rots weer naar boven komen. Er was een indiaan die het aandurfde om erin te duiken, ik hoorde hem roepen onder de rots en even later dook hij weer op vanuit de waterval. Daarna reden we terug naar Paraty en aten nog een lekkere pizza. De volgende dag ben ik met Nuno, het zoontje van Ana gaan zwemmen op een strandje nabij Paraty. We moesten wel een paar km lopen om het te bereiken. Hij wou me ook een zwembad laten zien, dat eigenlijk een privezwembad was, maar hij vond het geen probleem om er te gaan zwemmen, want hij kende die mensen zei hij. Ik vond het toch wat vreemd. Savonds bleef ik bij Ana thuis en we vertelden mekaar onze verhalen aan de computer via Google translator. Savonds laat kwam Anas neef met zijn Joodse vriendin vanuit Sao Paulo toe op de moto, ze zouden ook een paar dagen bij Ana blijven. De volgende morgen was mijn laatste ontbijt bij Ana. Ik kon samen met Joost en Christl meerijden naar Rio. Ik had eerder mijn busticket al gekocht, maar Ana kon het nog inruilen. Nog even wat inkopen doen bij de supermarkt en daarna vertrokken we voor een rit van 250km naar Rio. Ik nam met spijt afscheid van mijn vriendelijke lieve host Ana, die me uitnodigde om nog eens terug te komen, maar dan voor iets langer. Joost pikte me op en we vertrokken voor een mooie rit langse de Costa Verde, langs vele mooie stranden en baaitjes.
