Argentinie-Salta

uVandaag een dagje uitrusten in Salta. Salta is de best bewaarde koloniale stad in Argentinie. Er is hier vanalles te doen. Je kan raften, paardrijden, wandelen. De stad wordt de mooie dame genoemd en het klimaat is hier zeer aangenaam. Het is hier altijd lente met een temperatuur van rond de 20 a 25 gr. Ik ben vanmiddag eerst naar het centrum gewandeld, daar staan enkele mooie kerken en koloniale gebouwen en er is ook een mooi museum van hedendaagse kunst. Het plaza 9 de julio is aangenaam en rustig. Later in de namiddag een stuk de berg Cerro San Bernardo opgewandeld. Van daaruit heb je een mooi uitzicht over de stad. Rond het San Martin Park kan je met een bootje varen, daar staan de gekende toeristenkraampjes. Verder nog een ticket geboekt voor morgen naar Cafayate, dat zou een mooi klein wijnstadje moeten zijn, mooi gelegen tussen bergen, ongeveer 3 a 4 uur zuidelijker.

Chilie-San Pedro de Atacama naar Salta in Argentinie

Vanmorgen hebben we samen met het nederlands koppel het er dan toch maar op gewaagd om de Pullmanbus van 9:30 op te wachten, in de hoop op een zitplaats. De bus was iets later, maar gelukkig was er nog plaats. We konden mee voor de rit naar Salta in Argentinie, een rit van 12u. Aan boord kregen we zelfs nog een snack en een minilunch. Het was een semi-cama bus, dus we konden lekker languit uitrusten. Aan de grens van Argentinie duurden de formaliteiten lang, de rugzakken moesten ook nog eens door een scanner. De rit zelf ging door mooie landschappen, over de 4600m hoge Jama pas. Onderweg uitzichten op verschillende hooglandmeren en vulkanen, cactusbomen, heldere rivieren en een zoutmeer. Het landschap doet soms denken aan dat van de Canyonlands in de VS. Metaalertsen geven kleur aan de bergflanken. In Salta aangekomen viel het zoeken naar een slaapplaats niet mee. De meeste hostals waren volzet. Dan maar 2de keuze. Gelukkig is er wifi. Nu slapen.

Bolivie-Salar De Uyuni Dag 3

Vandaag heel vroeg op om 5u om de geisers van Sol de Manana te kunnen zien op 4850m. Eerst ontbijt en dan de rugzakken bovenop de jeep bevestigd. Het was ijskoud. Ondertussen komt de zon langzaam boven het marslandschap op. De gijsers spuiten alleen smorgens vroeg. Er hangt een zwavelgeur. Stoom en modder spuit en pruttelt vanuit de bodem omhoog. Daarna verder naar de thermale bronnen op 4200m. Het water is er meer dan 30gr. Dan  werd er gewisseld van jeep. 3 van ons wilden verder door naar Chilie en de anderen keerden terug in dezelfde jeep. Dit was een veel betere jeep. We reden verder richting zuiden Bolivie door het ruige landschap op iets minder dan 5000m hoogte. In de verte de besneeuwde vulkaan Licancabur van 5930m. We stopten nog even aan het Laguna Verde aan de voet van de vulkaan. Het water bevriest er nooit door het hoge gehalte lood, zwavel en calcium. Plots zagen we dat de jeep voor ons een ongeval had gehad. De as was afgebroken en het wiel lag wat verder. De voorruit lag eruit en enkele zijruiten. De bagagedrager van het dak lag er ook af en de auto was over kop gegaan. Als bij wonder was er niemand gewond.Toen we aan de uitgang van het nationaal park kwamen moesten we onze inkomtickets tonen. Toen beseften we dat we door de eerste driver opgelicht waren. De vorige dag moesten we het inkomgeld direct aan hem betalen. Hij zou onze tickets dan wel halen, maar hij bracht de tickets niet, wat ik toen al vreemd vond en hij heeft het geld van ons zes in zijn zak gestoken. Daarom moesten we aan de uitgang meekomen en na een half uur praten konden we de parkwachter overtuigen ons toch door te laten, anders verspeelden we de enige bus die om 10u smorgens vertrok aan de grens van Bolivie richting Chilie. Gelukkig kwamen we net op tijd aan de bus.
Met deze bus dan over de grens naar Chilie en met een Nederlands koppel een hostal gezocht in het oasestadje San Pedro de Atacama, midden in de Atacama woestijn in Chilie. Het is een klein gezellig maar toeristisch stadje. Ons geld gewisseld en samen iets gaan eten. We wilden de volgende dag de bus nemen naar Salta in Argentinie, maar er rijdt maar iedere 2 dagen een bus. Een Nederlandse die hier een tourbuskantoortje had, vertelde ons dat er smorgens nog wel een bus kwam, maar dat je geluk moest hebben om mee te kunnen. We waagden het dan toch maar. Savonds nog wat gezellig gepraat in het hostal dat ook een camping was. Veel backpackers. Weer geen wifi.

Bolivie-Salar De Uyuni Dag 2

Vandaag vroeg opgestaan om een aantal mooie lagunas te bekijken. Onze driver reed als een gek door het landschap. We zagen prachtige vulkaantoppen met witte pieken, zoals de Ollague met 5885m. Mooie lagunes zoals het laguna Canada, de Hadienda Chiarkota. We kwamen aan bij de Arbol de Piedra, een rotsformatie door de wind uitgesleten als een boom. Dan plots pech, een lek in de radiator van onze jeep. Onze driver had niet genoeg water om bij te vullen en het dichtsbijgelegen dorp was 200km. Dan maar zout water uit een laguna. Daarmee verder gereden tot de ingang van het nationaal park nabij Laguna Colorada. Daar werden we afgezet bij het meer, want onze driver moest dringend de auto herstellen. We wandelden dan met de groep een paar kilometer naar het uitzichtpunt van het laguna Colorada, een oranjekleurig meer waar een paar duizend flamingos zich ophouden op zoek naar algen en plankton. Een prachtig zicht. Op de terugweg was er ontzettend veel wind zodat praten onmogelijk was. Dan maar onze overnachtingsplaats opgezocht waar een warme thee klaarstond. Hier was beperkt electriciteit en water. De bedden waren wel beter. We sliepen samen op 1 kamer. Ik zag door het raam dat onze driver de kapotte radiator had vervangen. Tot donker was hij bezig alles weer in elkaar te monteren. Een uur later hoorden we de motor draaien. Oef. Buiten was de sterrenhemel op deze hoogte van 4270m onvoorstelbaar. Je kon de melkweg over de ganse boog zien, samen met duizenden sterren en enkele planeten. Nooit zo duidelijk gezien. snachts vriest het hier tot -20. Avondeten en slapen.

Bolivie-Salar De Uyuni Dag 1

Vanmorgen vroeg vertrokken om de 3 daagse jeeptocht door het zoutmeer van Uyuni te doen en verder door het nationaal park Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa dat op de grens ligt tussen Bolivie, Argentinie en Chilie. We vertrokken samen met 5 andere passagiers en de bestuurder in een niet meer zo jonge Toyota Landcruiser. De ganse rit is eigenlijk een mini Dakar over 400km onverharde wegen op een hoogte van rond de 4000m over de Andes tussen meren en lagunes en vulkanen. Eerst bezochten we het verlaten treinstation buiten Uyuni, je waant je daar net in een western. Het is trouwens niet ver van hier dat Butch Cassedy & the Sundance Kid de laatste keer werden ingerekend. Vervolgens Colchain, een dorpje dat volledig rond zoutontginning is gebouwd. De huizen daar zijn gebouwd met zoutstenen. Daarna reden we door naar het Salar de Uyuni. Omdat er zoveel regen viel de afgelopen weken stond er een laagje van 10cm water op het zoutmeer. Het uitzicht is buitenaards. Alles wit zover je kon zien en dan een laagje water daarover. Water in een woestijn is sowiso al vreemd. Na een uurtje rijden over het meer kwamen we aan bij het zouthotel, dat helemaal uit zout is opgetrokken. Hier verbleven dan de mensen die 2 dagen hadden geboekt. Ook op de grond zout. Wij reden door naar een klein dorpje in de woestijn in de buurt van San Cristobal om te overnachten. Daar was het echt basic. We sliepen met 3 op een kamer op doorgezakte bedden. Water moest je zelf in het wc gieten. Het avondeten en ontbijt was ok. Onze groep van zes bestond uit 3 spanjaarden en 2 argentijnen, dus enkel Spaans onderweg en aan tafel. De Argentijnse man was heel vriendelijk en bood me aan om in Buenos Aires bij hem te verblijven. De gids/driver zelf was slecht. Hij gaf bijna nergens en tegen zijn zin uitleg.

Bolivie-Uyuni

Vanmorgen na een lange busrit vanuit La Paz toegekomen in Uyuni. Uyuni is een klein maar gezellig stadje in de woestijn aan de rand van het Salar de Uyuni, een  zoutvlakte ter grootte van Belgie.
Het was vanmorgen om 6u ijskoud toen we uit de bus stapten. Ik had geluk tijdens de busrit want ik had een ganse rij zetels voor mij alleen, dus kon ik languit liggen tijdens de nacht. Het deken dat op elke zetel klaarlag was nodig, want snachts was het koud in de bus. De wegen in Bolivie zijn slecht. De helft van de nacht reden we over kwasi onverharde wegen met bulten en putten. Op de bus zaten nog enkele Braziliaanse hippies onderweg wat op een gitaar te tokkelen, wat de lange rit wat aangenamer maakte. Midden in de nacht werd er gestopt in een desolaat en vuil wegrestaurant voor een sanitaire stop. De toiletten waren zo vuil dat je het beter buiten deed. Een Boliviaans oud vrouwtje dat ook mee op de bus zat, deed ook geen moeite en plaste gewoon naast de bus. Plooirok omhoog en hopla. Alleen een plas bleef achter op de dorre grond. In Uyuni stonden de touroperators voor Salar de Uyuni ons al op te wachten. Of we niet wilden meekomen naar hun buro. Good price. Beetje vervelend als aasgieren. Na even buiten te aklimatiseren, dan maar op zoek naar een hostal. De zon was net op. De temperatuur zou al snel stijgen. Nieuw en proper hotel gevonden in het centrum. Daarna lekker ontbijt en dan een ticket vastgelegd voor de 3 daagse 4x4 tocht door de zoutwoestijn richting Chilie. Dat gaat met 6 personen in een jeep. Slapen is in een primitief onderkomen in de woestijn. De volgende dagen verslag. Hopelijk vind ik in Chilie wifi. savonds nog een toffe gepensioneerde geschiedenisleraar tegengekomen uit Texas, maar die de helft van het jaar in Mexico woont. We zijn samen iets gaan eten en een toffe babbel gehad. Veel informatie van hem opgestoken. Eindelijk ook eens een intelligente Amerikaan tegengekomen die ook nog iets van de rest van de wereld kent. Toffe man.

Bolivie-La Paz

Vanmorgen een wandeling door La Paz. La Paz is de drukste stad tot nogtoe. Op sommige plaatsen kan je bijna niet door de mensenmassa wandelen. De straten zijn meestal stijl en op deze hoogte valt het klimmen niet mee. Het is hier permanent markt en iedereen schijnt wel iets te willen verkopen. De stad heeft enkele mooie pleinen en kerken. Ook veel musea. Vooral het Plaza Pedro Morillo is mooi en daar bevindt zich oa het presidentieel paleis dat goed bewaakt is. Overal is politie rond deze plaats. Op het plein komt de lokale bevolking uitrusten in de zon. Rond de middag plots schoten. Er bleek een grote studentenbetoging te zijn. Plots overal militairen en het plein werd afgezet. De schoten bleken traangas te zijn en iedereen vluchtte het plein uit. Ik zette me neer op een bank naast een nette man waar ik een praatje mee sloeg in mijn beperkt Spaans, om te vragen wat er aan de hand was. Mijn ogen pikten van het gas. Dan ben ik eens gaan kijken bij de versperring. Helaas vergeten gsm fotos te maken. Dus ik heb dan maar enkele fotos in de buurt van mijn hostal gemaakt. Deze stad is te groot voor mij. Vanavond naar Uyuni.

Bolivie-Van Copacabana naar La Paz

Vanmorgen het hotel verlaten om rond 1:30 de bus te nemen naar La Paz. Dat is een trip van ongeveer 4 uur. Beetje avontuur toen we na een uurtje uit de bus moesten. Met een gammel motorbootje staken we de straat van Tiquina over op het Titicacameer. De lege bus werd met een even gammel vlot overgezet. Een vreemd zicht. De rit was adembenemend mooi. We reden voortdurend over slingerende bergwegen met steeds het Titicacameer in zicht. Naarmate we La Paz naderden zagen we uitgestrekte velden en akkers met boeren, koeien, ezels etc. en steeds aan de hemel die heldere wolken. In de verte met sneeuw bedekte bergtoppen. Toen we La Paz naderden werd het steeds maar drukker. Toen La Paz in zicht kwam was dit echt een adembenemend uitzicht. Je nadert vanop de berg La Paz dat in een dal ligt omsloten door de Illimanibergketen 6403m met
3 toppen boven de 6000m. Als je bedenkt dat een milioenenstad volledig voor je ogen in het diepe dal licht, kan je enigzins begrijpen wat een zicht dit geeft. Het duurt dan nog een half uur voor je het centrum bereikt. Het duitse koppel was nog steeds mee op de bus. Samen hebben we dan een hostal gezocht, waarbij we eerst nog in een grote betoging werden opgeslokt. Deze stad is echt druk. Zoveel mensen op straat, nog meer dan in Peru. Morgen ga ik een stadswandeling doen langs de belangrijkste plaatsen om dan savonds naar de zoutvlakte van Uyuni te vertrekken. Ben helaas vergeten een gsm foto te maken.

Bolivie-Copacabana

Gisteren ben ik dan de grens met Bolivie overgestoken. Aan de Peruaanse grens moet idereen uit de bus om zijn paspoort te laten afstempelen en dan te voet over de Boliviaanse grens wandelen, om je paspoort weer te laten stempelen. De Boliviaanse grenswacht was vriendelijk en grapte dat ik toch wat Belgische chocolade had moeten meebrengen voor hem. Dan verder met de bus naar Copacabana. Dit is een rustig gezellig stadje aan de rand van het Titicacameer omringd door bergen. Toen we aankwamen scheen de zon en de kleuren zijn op deze hoogte van bijna 4000m heel fel. Samen met het Duitse koppel zijn we dan mbv onze Lonely Planet een hostal gaan zoeken. We hadden snel een mooi gevonden op een heuvel met zicht op het meer. Daarna samen gaan kuieren in de gezellige straatjes waar een hippiesfeer hangt. Weer mensen die van alles verkopen. Het stadje heeft ook een mooie koloniale kathedraal waar bedelaars en vrouwen met plooirokken en bolhoedjes rondhangen. Veel mensen maken op straat eten klaar om direct ter plaatse op te eten. Daarna samen iets gaan eten en wat aan het strand gewandeld waar een gezellige sfeer hangt. In de zon is het warm, maar zodra de zon ondergaat wordt het bitter koud. De volgende morgen hadden we een boottocht van een dag gepland naar het Isla del Sol, het eiland waar volgens de Incas de zon werd geboren. Het schip was overladen met mensen en bracht ons in een kleine 3 uur naar de noordzijde van het eiland dat zo'n
10km lang is. Vandaar werden we door een gids op een Incatrail van zo'n 8km begeleid naar enkele ruines. Een heuvelend pad bracht ons dan naar de zuidzijde waar in de namiddag het schip ons opwachtte. De tocht was mooi maar door de grote hoogte zwaar. Op deze hoogte ben je snel moe en wil je steeds slapen als je ergens wat uitrust. Op de terugweg werd het weer bitterkoud op het schip zodra de zon verdween. Rond 6u dan terug in Copacabana. Ticket voor morgen geboekt naar La Paz en daarna samen met de Duitsers iets gaan eten in een warm en gezellig restaurant want het werd buiten weer bitterkoud als de zon onderging.

Peru-Van Cusco naar Puno en Titicacameer

Na 4 prachige dagen in en rond de Incastad Cusco, vanochtend de bus van Tur Peru naar Puno genomen. Die rit duurt zo'n 8 uur. We passeerden de 4300m hoge La Raya pas. Aan beide zijden doemen prachtige bergen op bedekt met eeuwige sneeuw. We reden bijna  voortdurend boven de 3000m in de Altiplano van de Andes. Uitgestrekte mais en quinoavelden en stukken braakliggend land of weides waarop Lama's, Alpaca's en koeien grazen. Geregeld zie je hoeders en hun vrouwen met hun typische hoge hoeden in de verlaten vlaktes opduiken, maar meestal is het landschap uitgestrekt en verlaten. Onderweg ook enkele dorpjes en wari- incaruines. Naarmate we het Titicacameer naderden werden de luchten blauwer en helderder en het leek alsof je de scherp afgetekende wolken zo uit de lucht kon plukken. Ook mooie gele bloemenvelden naast groene weiden met her en der meer water in de vlakte. Onderweg ook kennisgemaakt met een jong Duits dokterskoppel. De eerste aanblik op het titicacameer was prachtig. Je ziet vanop een berg Puno beneden liggen. Deze stad zelf is niet speciaal mooi, maar is charmant gelegen aan het grootste hoogstgelegen meer. Samen met het Duitse koppel een goed hostal gezocht, even uitgerust en savonds samen gezellig gaan eten in een tof restaurantje. savonds werd het wel bitterkoud met een ijzige wind vanwege de hoogte op 3800m. Morgen wil ik over de grens naar Bolivie gaan naar het gezellige Copacabana. Daar wil ik graag met een boot het Isla del Sol bezoeken.

Peru-Cusco Sacred Valley

Vandaag de Valle Sagrado tour geboekt. Ben helaas vergeten een foto met mijn gsm te nemen, dus vandaag geen foto. Uiteraard wel veel fotos genomen met camera, want het loonde om vroeg op te staan. We reden voortdurend door prachtige groene landschappen met in de verte geregeld besneeuwde Andespieken van boven 6000m. Omdat het hier nu eigenlijk regenseizoen is zijn de heuvels bijzonder groen. We reden langs Incaruines in Pisaq en Ollantaytambo en bezochten een aantal lokale markten waaronder de textielmarkt in Chinchero waar getoond werd hoe wol van lamas en alpacas wordt bewerkt tot een eindproduct. In Ollantaytambo staat een bijzondere rechte stenenpartij die doet denken aan de monoliet van 2001 a Space Oddysee. Het is een rechthoekige vlakke muur bestaande uit een 5tal gigantische blokken die
7 km hogerop werden gehaald van een berg. Deze muur werd door de Incas gebouwd als zonnetempel. Straf. Wat ik nog niet eerder heb vermeld is dat je zowat overal en bij elke maaltijd cocathee of mate krijgt. Iedereen drinkt het hier tegen de hoogteziekte. Ik drink het hier dus ook, maar ik weet niet of het helpt. Meestal doen ze de ruwe bladeren in een kop heet water, maar er zijn ook cocabuiltjes. Ik moet wel zeggen dat ik in het begin hoofdpijn had, maar nu niet meer. Komt het door de thee of door gewenning, geen idee. De thee smaakt los daarvan wel lekker, maar je mag hem helaas niet over de grens nemen. savonds na de tour nog wat door het centrum van Cusco gewandeld, er waren overal op straat mensen aan het dansen en straatartiesten toonden hun kunsten. Het valt me overal op dat er zoveel mensen op straat zijn, minstens 5 keer meer dan in een gemiddelde Europese stad en minstens 90% van de autos zijn taxis en dat geldt voor zowat iedere stad die ik tot nu toe zag. Bij ons zit idereen savonds binnen, hier zit iedereen op straat. Wij klagen soms over een bultje in de weg, hier is het overal slalommen langs putten en delen van de straat die weggespoeld zijn. We leven echt in luxe en beseffen dat soms niet meer. Maar aan de andere kant zie ik hier wel meer gelukkige of op zijn minst lachende mensen. Morgen vroeg vertrek ik naar Puno aan het Titicaca meer, een rit van een halve dag door de Andes Altiplano.

Peru-Machu Picchu

Deze morgen vroeg opgestaan om vanuit Aguas Calientes de bus te nemen naar Machu Picchu. Dat was op zich al een belevenis want de rit duurt 30 minuten stijl omhoog langs onverharde haarspelbochten. De bus slingert zich langzaam meer dan 500m omhoog tot aan de ingang van Machu Picchu. Daar stond een gids te wachten. Na tonen van tickets en een kleine wandeling omhoog doemt dan Machu Picchu op. De eerste blik was werkelijk indrukwekkend. Er was een beetje mist en daardoor werd de aanblik nog mysterieuzer en mystieker. Nu begrijp ik waarom deze incaruine pas in 1911 werd ontdekt. Ze is op een bergtop gebouwd omringd door verschillende andere bergtoppen die doorkliefd worden door de slingerende rivier Urubamba 500m dieper. We wandelden eerst een beetje hogerop waar we een prachtig uitzicht hadden. De gids bracht ons 2 uur lang langs de belangrijkste plaatsen zoals het astronomium, het palleis van de koning, de offerzaal enz. Ongelooflijk hoe ze zoveel stenen hebben gekliefd en hoe ze die zo perfect op mekaar hebben gezet. Het panorama was wat mij betreft toch het hoogtepunt. savonds dan met de trein terug naar Ollantaytambo en vandaar met de bus naar Cusco. Op de trein praatje gedaan met een tof Canadees koppel en een Duitser. savonds nog een volledige menu gaan eten in een lokaal restaurantje met soep en drank en nagerecht voor 3.5 soles, dat is zowat 1 euro. Morgen staat de Sacred Valley tour van de Incas op het programma. Dat wordt dan waarschijnlijk de laatste dag in Cusco. Daarna naar Puno aan het Titicaca meer.

Peru-Cusco naar Machu Picchu

Vanmorgen om 10u vertrokken met minibus naar Ollantaytambo. Deze rit was zeer mooi. Vanaf een hoogte van 3500m afgedaald naar
2500m door prachtige groene valleien omringd door imposante bergen, sommige met witte besneeuwde toppen. De buschauffeur werd onderweg opgehouden door politiecontrole wat toch een kwartier duurde, daarom moest hij noodgedwongen tegen een hels tempo verder zodat we de trein in Ollantaytombo niet zouden missen. Een paar kilometer voor het treinstation werden we in een smalle straat opgehouden door een truck die gasflessen leverde. De man wou niet wijken en wilde eerst zijn lading kwijt. Na wat boos heen en weer gepraat wilde hij dan toch zijn truck een beetje verder zetten. Daardoor kwamen we bijna te laat op het treinstation, dat trouwens nog een boogscheut verweiderd was van het busstation waar onze chauffeur ons achterliet. De treinrit van Ollantaytombo naar Aguas Calientes was prachtig. De trein slingert door het bochtige parcours, de bochten volgend van de kolkende Urubamba rivier geflankeerd door hoge bergen en rotsen eindigend op ongeveer 2000m hoogte in de jungle rond Aguas Calientes, een levendig stadje nabij Machu Picchu, doormidden gesneden door de kolkende rivier. Daar ben ik nu in hostal Sayacmarca. Het is hier duidelijk een toeristenstadje want het stikt hier van de souvenirkraampjes en de restaurantprijzen zijn hier 3 keer zo hoog. Het klimaat is hier duidelijk anders dan in Cusco omdat het hier 1000m lager gelegen is. Morgen heel vroeg vertrek ik dan met een bus naar Machu Picchu.

Peru-Cuzco

Ben vandaag in Cuzco aangekomen. Cuzco is een middelgrote stad omringd door groene bergen. In dit deel van Peru is het nu regenseizoen. Vandaag bewolkt met flarden zon. Als de zon schijnt is het blauw op deze hoogte veel anders dan bij ons. Cuzco is ook de Incastad bij uitstek. Overal in de omgeving vind je incaruines. In de namiddag city tour naar verschillende ruines oa Qorikancha, Sacsayhuaman, Qenqo, Pucapucara en Tambomachay. Tussendoor soms regen. Op weg naar Cuzco zag ik dat we honderden km lang door de sneeuw reden op grote hoogte boven de 3500m en de weg was maar half geasfalteerd. Ik voelde de bus soms heen en weer glijden. Morgen vertrek ik met bus en daarna trein naar Aguas Calientes op een boogscheut van Machu Pichu. De volgende dag ga ik dan heel vroeg in de morgen Machu Pichu bezoeken om daarna terug te keren naar Cuzco. Vermoedelijk dus de komende 2 dagen geen internet. Ps. Ik heb ook van Cuzco zelf nog geen gsm foto kunnen maken.

Peru-Chivay Colca Canyon

smorgens vroeg om 6:30 vertrokken om de Colca Canyon trip te doen. Deze canyon is met zijn 3200m dubbel zo diep als de Grand Canyon, maar niet zo breed. Bij helder weer kan je de condor waarnemen. Wij hadden minder geluk. Het hoogste deel Cruz del Condor lag volledig in mist. De lager gelegen delen waren wel mooi met mooie dorpjes zoals Yanque en Maca, en  de pre-inca terrassen maar de Grand Canyon is indrukwekkender. Wat mij vooral zal bijblijven is het stadje Chivay en de mensen in hun authentieke klederdracht terwijl ze karnaval vierden tot smorgens. Omdat het die nacht veel regende, zien we onderweg terug naar Arequipa sneeuw en mist op de flanken. Vanavond neem ik de Cromotex bus naar Cuzco. Daar zal ik 4 dagen blijven om oa. Machu Pichu en Sacred Valley te bezoeken. Helaas heb ik op mijn gsm camera geen fotos kunnen maken van de Canyon omdat die steeds blokkeerde vermoedelijk door de hoogte, dus dan maar een foto van onderweg.

Peru-Tussen Arequipa en Chivay

Vandaag ben ik met een bus naar Chivay gereden. Het is het eerste bergdorp aan de ingang van de Colca Canyon en ligt op 3633m hoogte. Hier is de westerse cultuur nog niet doorgedrongen. De mensen zijn meestal nog allemaal traditioneel gekleed. Vrouwen met bolhoedjes en rode kaken. Overal kindjes die met babylama's als een soort huisdier rondlopen. Het is hier vandaag Carnaval en ik heb vandaag een zeer mooie traditionele viering gezien. Mannen vormen 2 groepen fanfares elk in een hoek van het plein opgesteld. De vrouwen dansen en telkens als het ene orkest stopt, begint het andere te spelen. De vrouwen beantwoorden dat dan door hun dans. Erg indrukwekkend. Het is hier zeer authentiek en veilig. Onderweg reden we door de Andes op een gemiddelde hoogte van 4000m. We passeerden een pas van 4910m. We zagen kuddes wilde Lama's op 4000m hoogte grazen geflankeerd door besneeuwde vulkanen van meer dan 6000m. Ik heb veel foto's kunnen maken. Nu zitten we hier samen met deze groep van de bus in een hotel. Het is hier wel koud. Goed dat ik mijn fleece en  jas meenam. Traks gaan we nog naar een show. Morgen vroeg vertrekken we dan naar de Canyon om de condors te zien.

Peru-Arequipa

Gisteren aangekomen in Arequipa. Arequipa is een koloniaal stadje op 2325m aan de rand van het Andesgebergte omgeven door 3 hoge vulkanen, de Misti, de Chachani en de Pichu Pichu, waarvan 1 meer dan 6000m hoog is. Dit is de eerste stad die echt aangenaam, rustig en veilig is. Het is er eeuwig lente met een temperatuur van rond de 20 graden. Op de Plaza de Armas is het druk maar gezellig. Hier komt de lokale bevolking genieten in de zon. Het regent hier nooit. Ik bezocht het Santa Catalina klooster dat echt de moeite is. Het licht hier is heel bijzonder, helder en scherp. Arequipa ligt aan een bruisende rivier die uit de Andes komt. Vandaag vertrek ik naar de Colca Canyon (3200m diep) om dan 2 dagen later hier terug te komen om naar Cuzco en Machu Pichu te vertrekken. Afwachten wat de hoogte doet. Waarschijnlijk geen internet gedurende enkele dagen.

Peru-Ica-Huacachina

Gisteren was ik te gast bij Aldo Puppi. Hij woont in een super modern appartement en stelt daarvan een kamer ter beschikking. Een taxi bracht mij naar hem toe. Alhoewel zijn woning op 2 km ligt van het busstation werd me dat door een toevallige passant ten sterkste afgeraden om te voet te gaan. Dus dan maar een taxi genomen. Ica is hectisch. Er rijden duizenden mototaxis kriskras door elkaar en scheren rakelings langs elkaar. Allemaal hebben ze blutsen. Je waant je op een botsauto baan. Er is een getoeter om het minste. Soms slaan ze plots rechtsaf terwijl ze links voorbijsteken. Het is een wonder dat het werkt. Maar ook hier zijn zo ontzettend veel mensen op straat. Aldo vertelde me dat hij in een betere wijk woont. Het oostelijk deel van Ica is geweldadig. Hij nam me samen met zijn vrienden mee naar het jaarlijkse Pisco wijn festival met concerten etc. Het aanschuiven om binnen te kunnen was hectisch en ik was bang dat ik zou verpletterd worden. De politie duwt de mensen van 5 rijen naar 1 rij dus...Binnen waren er optredens van bekende Peruaanse bands. Latino muziek en iedereen danst. Ik schat dat er zowat 100.000 man moet geweest zijn. Een meisje dat bij ons was verloor de inhoud van haar tas. Tijdens een bezoek aan het wc werd haar leren tas met een cutter opengesneden en alles eruitgehaald op een fraktie van een seconde. Voor haar was de pret eraf. De volgende dag met een mototaxi op 3 wielen naar Huacachina. Dat is een oase op enkele kilometers van Ica. Het water is warm en mensen zwemmen erin. Errond staan hostals en restaurantjes. Ik heb ook gezien dat op zulke plaatsen de hippietijd heeft stilgestaan. Ofwel hebben ze het opnieuw uitgevonden. Het was er wel aangenaam en rustig. Groot contrast met Ica. 's avonds ben ik dan vertrokken met de bus naar Arequipa. Eerst ontsteltenis want men vertelde dat alle bussen gecanceled waren. Er was tsunamialarm vanwege de aardbeving in Japan en omdat mijn bus langs de kust rijdt. Men vertelde dat ik opnieuw moest boeken voor morgen. Even later hoorde ik dan dat de bus met vertraging van een uur toch zou vertrekken. Opluchting. Ik zit nu op de bus naar Arequipa op 50 km van aankomst. Het is nu 6:51 smorgens.

Peru-Paracas

Gisteren goed aangekomen met bus vanuit Lima. De taxirit vanuit Lima was weer een belevenis. Afrit nemen op het allerlaatse moment bv. De busstations van Cruz del Sur zijn opgebouwd zoals een kleine luchthaven met een bagagecheckin en een gates. Ik heb toch wel even gekeken of mijn bagage op de juiste bus werd geladen. Verder passeer je nog eens een scanner. Groot contrast met het dagelijkse leven in Peru. De taxichauffeur heeft wel gewacht tot mijn bagage ingecheckt was. Aan boord mooi plaatsje op de 2de verdieping vooraan. Dus panoramisch zicht. Een kussentje en deken liggen klaar. Verder tv, airco en zelfs internet aan boord. Je krijgt ook nog eens een maaltijd. Bij het verlaten van Lima reden we door de suburbs van Lima. Dan is me opgevallen dat heel de bergflanken vol armzalige krotten staan. Desolaat uitzicht. Gedurende heel de rit van zowat 250km bijna geen enkele boom gezien. De Atacama dessert strekt zich uit van Peru tot in Chilie. Dor en veel zand. Rond 17u30 aangekomen in Paracas. Hier overnacht in hostal Los Freyles bij de familie van Jose Miguel Moreyra Lozano. Het was er broeierig heet. Het huis heeft gewoon een dak van bamboo takken. Maar een heel vriendelijke familie. Toen ik aankwam was er in de gedeelde slaapruimte ook een meisje uit Argentinie. Ze was al 6 maand onderweg. Alleen. Ze was nu wel een beetje moe vertelde ze. Ze maakte kleine handwerkjes die ze dan verkocht. 's avonds nog een lekkere vis gegeten samen met 1 van de broers van de familie. Vandaag vroeg opgestaan om om 8u met een boot de Islas Ballestas eilanden te bezoeken. Je kan daar duizenden zeeleeuwen en beschermde humbolt pinguins zien. Ook een half miljoen vogels. Peruaanse aalscholvers, rots- en bruine pelikanen. De zeeleeuwen zwemmen rond de boot. Het geluid van de duizenden zeeleeuwen is indrukwekkend. Het was een ongelooflijke ervaring. Onderweg zie je ook nog de Candelabra, een soort Nazca tekening van een pre-Inca beschaving. Na de tocht samen met een Israelier een laat ontbijt genomen. In de namiddag nog wat aan het rustige strand rondgehangen. Nu wacht ik op de bus naar Ica, een rit van 78km. Ik zou kunnen overnachten bij Aldo Puppi (Couchsurfing). Afwachten. Ica is een stadje rond een oase Huacachina midden in de woestijn. Het water van de lagune zou geneeskrachten bezitten. Je kan er ook sandboarden.

Lima. Toeval

Toevallige foto van mij. Ik neem normaal gezien niet veel foto's van mezelf, maar hier had ik mijn telefoon waarschijnlijk toevalig open. Vanavond rustig iets gaan eten. Ik kreeg een tip van de barman van het hotel, die me gisteren een lekkere Pisco Sour maakte aangeboden door het hotel. Pisco Sour is de nationale drank van Peru. Een coctail gemaakt van pisco (45 %), sap van 5 mini limoenen, siroop, een eiwit en dat stevig shaken. Door het kloppen komt er wit schuim van het eiwit bovenaan. Daarop worden dan nog 2 druppeltjes tabasco gedaan. Dat laatste ben ik niet zeker. Het smaakt heel fris en lekker, maar het is een heel gevaarlijk drankje. De komende dagen heb ik misschien geen internet in Paracas.  Dus verslag komt dan later.

Lima. Plaza San Martin.

Ook weer demonstranten van de vrouwendag. Dit keer typisch uitgedoste Peruviaanse vrouwen.