Samen met Joost, Christl en hun 2 kinderen vertrokken we vanuit Paraty naar Rio de Janeiro.
Het eerste deel van de rit was zeer mooi. We reden door de Costa Verde langs mooie stranden en baaitjes.
Naarmate we Rio naderden werd de omgeving steeds meer stedelijker. Er dook ook meer industrie op.
Ik had een gps bij dus dat maakte het wat makkelijker om in Rio ons hostal te vinden, maar toch reden we eerst nog verkeerd. Rio is geen gemakkelijke stad om met te auto rond te rijden. Eens je op een grote weg zit moet je soms meer dan 5 km rijden voor je weer een afslag vindt. Uiteindelijk vonden we toch ons hostal dat gelegen is in het district Santa Teresa op een heuveltop. Dus eerst nog een steile klim. Pousada Santa Trem is een proper hostal, maar eigenlijk niet voorzien om zoveel mensen onderdak te geven. De eigenaar had blijkbaar pas het hostal ingericht en verbouwd. Hij had in onze kamer 4 3-dubbele stapelbedden gezet, dus sliepen we met 12 in een kamer wat veel te veel was. Er was totaal onvoldoende bestek in de keuken. Toeristische informatie was er totaal niet. Enkel wifi, dat soms uitviel. Het hostal had ook geen deurbel, je moest dan maar roepen vanop straat als je binnen wilde. Ook voor de lockers moest je extra betalen. We aten ter plaatse onze lunch op en vertrokken in de namiddag naar Copacabana. Het duurde even voor we een parkeerplaast vonden, want het was zeer druk wegens paasvakantie. Op het strand was het een drukte van jewelste. We konden vandaar het Christo beeld duidelijk zien achter de grote hotelgebouwen. De zee was wild, met grote golven, ideaal voor surfers. Toen de zon onderging doken overal verkopers van allerlei gadgets op. Joost kocht een glas bier dat je kon omkeren zonder dat er bier uitkwam. Sebastiaan kocht een toetertje waarmee je grappige cartoongeluidjes kon maken en Nastascha kocht een recyclage handtas gemaakt van metalen dopjes van colablikjes. Blijkbaar ook in Antwerpen te vinden, maar voor minstens het dubbele van de prijs. We wandelden vandaar de stad in en gingen een hapje eten. Daarna reden we terug naar het hostal waar we nog een glaasje wijn en een pintje dronken en nog wat napraatten over de afgelopen dag. De volgende morgen stonden we als eerste op en het ontbijt was reeds klaargezet. Bleek dat er na ons ontbijt onvoldoende broodjes waren voor de andere gasten. Het hostal was totaal niet voorzien om zoveel gasten te ontvangen. Er waren bv. maar 5 stoelen en 1 tafel. De hostalbediende sprak ook geen woord engels, wat ongewoon is voor een hostal. Vandaag stond een bezoek aan de Suikerberg en het Christo beeld op het programma, buiten de stranden, de 2 belangrijkste toeristische attracties van Rio. Onderweg bezochten we ook nog de bijzonder speciale kegelvormige kathedraal genaamd Catedral de São Sebastião do Rio de Janeiro (zie foto). Binnenin kan je prachtige glasramen bewonderen en buiten staat een standbeeld van Paus Johannes Paulus II, die daar ooit op bezoek was. Vandaar reden we naar het hostal van Joost in het district Botafogo, want de 2de dag sliepen ze op een andere plaats als ik. We pakten daar hun bagage uit en reden verder naar de Suikerberg. We zagen dat er een wachtrij van een paar uur stond aan de kabelbaan, dus besloten we om enkel aan de voet en aan het strand te blijven. Daarna reden we verder naar de berg Corcovado waarop het standbeeld van Christo staat.
Onderweg hielden we halt bij het panoramische uitzichtspunt boven de stad. Daar vernamen we dat, gezien het goede vrijdag was, er een wachtrij van meer dan 3 uur stond aan de voet van het Christo beeld, dus besloten we niet aan te schuiven. Er werd ons verteld dat het beste uitzichtpunt eigenlijk niet het beeld is maar wel waar wij stonden en waar ook de helicopterhaven was. Vandaar hadden we inderdaad een spectaculair zicht op de stad en konden we het Christo beeld ook goed zien staan. Na een uurtje en veel foto's reden we terug naar beneden door het hectische verkeer. We reden terug naar hun hostal en gingen in de namiddag picknicken op het strandje van Botafogo, waar je ook een zicht hebt op de Suikerberg. 's Avonds dan terug naar het hostal en inkopen doen voor het avondeten. Joost had zin om een pasta klaar te maken. Ik ging samen met hem de inkopen doen.
Rond 10u kon hij pas beginnen koken, want de keuken was steeds bezet. Uiteindelijk konden we rond 11 uur eten en dronken een glaasje rode wijn bij de lekkere pasta. Iedereen was moe. Uiteindelijk had Joost beloofd dat hij me terug zou brengen naar mijn hostal dat ongeveer 3 km verder lag. We reden rond middernacht naar mijn hostal. Op ongeveer 1km van mijn hostal zagen we plots een grote politiecontrole. Een politieman wenkte dat onze auto opzij moest. De politieman vroeg naar de papieren van de auto. Bleek dat de nodige papieren niet aanwezig waren en dat we niet verder konden rijden. Joost vertelde geirriteerd dat we toeristen waren en dat hij die papieren van de verhuurfirma nooit had gekregen. Uiteindelijk werd de verhuurfirma opgebeld en die bevestigden dat de papieren wel degelijk waren meegegeven. We vroegen hen vriendelijk of we niet verder konden rijden. De politieagent vroeg om een alcoholcontrole. Joost stemde toe, maar ik voelde dat hij te veel zou gedronken hebben. Inderdaad, na 5 minuten kwam hij geirriteerd terug om te melden dat hij niet verder mocht omdat hij teveel had gedronken.
Ik had mijn rijbewijs niet bij, dus kon ook niet rijden. Dus besloot hij een taxi te nemen naar het hostal en zijn vrouw te gaan halen om met de auto te rijden. Zijn vrouw moest ook een alcoholcontrole afleggen. Maar na veel over en weer gepraat met verschillende politieagenten mochten we toch niet vertrekken. Dat spelletje duurde meer dan 2 uur. Ondertussen kwam een man van een sleepfirma de deuren verzegelen en de auto zou afgesleept worden, gewoon omwille van het feit dat er 1 papiertje ontbrak in de auto. De auto zou aangeslagen worden. Dat maakte Joost uiteraard zeer boos. Ik was ook boos. Toen de agent de sleutels van de auto vroeg, werd hij zo boos dat hij de sleutels niet wilde afgeven. Er ontstond getrek en geduw met de politieman en de politieagent werd zo boos dat hij dreigde om Joost in de gevangenis te stoppen als hij niet onmiddellijk de sleutels zou afgeven. Uiteindelijk gaf hij de sleutels af. Joost was zo boos dat hij onmiddellijk een taxi riep en mij de hand schudde en zei, sorry, we zij hier weg, we gaan naar ons hostal. Daar stond ik dan alleen, midden in de nacht. Ik wist ongeveer waar mijn hostal was, maar het was toch nog ongeveer een km. Dus ik besloot verder te stappen naar mijn hostal. Als ik een paar straten verder was, werden de straten totaal verlaten, geen winkels of cafes of restaurants open, een vuile buurt, met auto's waar sommige wielen waren afgedraaid. Er lagen her en der mensen op de grond, in de goot te slapen, met bijzonder weinig kleren, soms alleen een short, gewoon op het beton. Ik zag in de verte enkele mannen opdagen en besloot stevig verder te stappen en soms een ander straatje in te slaan, want het was overduidelijk dat ik een buitenlandse toerist was, dus een makkelijk doelwit voor diefstal.
Uiteindelijk moest ik nog een flink stuk klimmen door nauwe vuile straatjes beschilderd met grafitti.
De straten waren gewoon totaal leeg, met af en toe een paar duistere gestalten. Ik dacht dat ik verkeerd was gelopen en ik had geen plan, dus toen was ik even in paniek, maar uiteindelijk herkende ik een huis en wist dat ik niet ver was van mijn hostal. Ik kwam uiteindelijk na een half uurtje flink doorstappen aan mijn hostal. Daar was geen licht meer te bespeuren. Er was geen bel, de deur was dicht en dus klopte ik op de deur, maar niemand kwam opendoen. Ik riep of er niemand wakker was. Uiteindelijk stapte ik naar het huis van de eigenaar dat een beetje verderop stond en daar klopte ik op de deur. Gelukkig kwam er iemand opendoen. De vrouw vertelde dat ik even moest wachten en dat ze iemand zou sturen. Uiteindelijk raakte ik dan toch binnen. Ik nam nog een douche, want ik was kloddernat van het zweet, overdag was het daar nog 36 graden bij een luchtvochtigheid van rond de 100%. Daarna mijn bed in. De volgende ochtend kreeg ik een sms van Joost dat ik mij geen zorgen moest maken, want dat ze een andere auto hadden gehuurd, want ze moesten de volgende dag in Sao Paulo zijn om hun vlucht naar Brussel te halen. Dat stemde me wat geruster, want hoewel ik er niets kon aan doen, voelde ik me toch een beetje verantwoordelijk voor wat er gebeurd was die nacht. Ik pakte mijn bagage, want 's avonds moest ik dan mijn vlucht naar Atlanta nemen. Ik ging dan 's middags naar de luchthaven. Eerst nog een bus naar de binnenlandse luchthaven en vandaar met een bus naar de internationale luchthaven, die toch een 20 tal km. buiten de stad is gelegen.
