Vanmorgen vroeg vertrokken om de 3 daagse jeeptocht door het zoutmeer van Uyuni te doen en verder door het nationaal park Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa dat op de grens ligt tussen Bolivie, Argentinie en Chilie. We vertrokken samen met 5 andere passagiers en de bestuurder in een niet meer zo jonge Toyota Landcruiser. De ganse rit is eigenlijk een mini Dakar over 400km onverharde wegen op een hoogte van rond de 4000m over de Andes tussen meren en lagunes en vulkanen. Eerst bezochten we het verlaten treinstation buiten Uyuni, je waant je daar net in een western. Het is trouwens niet ver van hier dat Butch Cassedy & the Sundance Kid de laatste keer werden ingerekend. Vervolgens Colchain, een dorpje dat volledig rond zoutontginning is gebouwd. De huizen daar zijn gebouwd met zoutstenen. Daarna reden we door naar het Salar de Uyuni. Omdat er zoveel regen viel de afgelopen weken stond er een laagje van 10cm water op het zoutmeer. Het uitzicht is buitenaards. Alles wit zover je kon zien en dan een laagje water daarover. Water in een woestijn is sowiso al vreemd. Na een uurtje rijden over het meer kwamen we aan bij het zouthotel, dat helemaal uit zout is opgetrokken. Hier verbleven dan de mensen die 2 dagen hadden geboekt. Ook op de grond zout. Wij reden door naar een klein dorpje in de woestijn in de buurt van San Cristobal om te overnachten. Daar was het echt basic. We sliepen met 3 op een kamer op doorgezakte bedden. Water moest je zelf in het wc gieten. Het avondeten en ontbijt was ok. Onze groep van zes bestond uit 3 spanjaarden en 2 argentijnen, dus enkel Spaans onderweg en aan tafel. De Argentijnse man was heel vriendelijk en bood me aan om in Buenos Aires bij hem te verblijven. De gids/driver zelf was slecht. Hij gaf bijna nergens en tegen zijn zin uitleg.
