Vandaag heel vroeg op om 5u om de geisers van Sol de Manana te kunnen zien op 4850m. Eerst ontbijt en dan de rugzakken bovenop de jeep bevestigd. Het was ijskoud. Ondertussen komt de zon langzaam boven het marslandschap op. De gijsers spuiten alleen smorgens vroeg. Er hangt een zwavelgeur. Stoom en modder spuit en pruttelt vanuit de bodem omhoog. Daarna verder naar de thermale bronnen op 4200m. Het water is er meer dan 30gr. Dan werd er gewisseld van jeep. 3 van ons wilden verder door naar Chilie en de anderen keerden terug in dezelfde jeep. Dit was een veel betere jeep. We reden verder richting zuiden Bolivie door het ruige landschap op iets minder dan 5000m hoogte. In de verte de besneeuwde vulkaan Licancabur van 5930m. We stopten nog even aan het Laguna Verde aan de voet van de vulkaan. Het water bevriest er nooit door het hoge gehalte lood, zwavel en calcium. Plots zagen we dat de jeep voor ons een ongeval had gehad. De as was afgebroken en het wiel lag wat verder. De voorruit lag eruit en enkele zijruiten. De bagagedrager van het dak lag er ook af en de auto was over kop gegaan. Als bij wonder was er niemand gewond.Toen we aan de uitgang van het nationaal park kwamen moesten we onze inkomtickets tonen. Toen beseften we dat we door de eerste driver opgelicht waren. De vorige dag moesten we het inkomgeld direct aan hem betalen. Hij zou onze tickets dan wel halen, maar hij bracht de tickets niet, wat ik toen al vreemd vond en hij heeft het geld van ons zes in zijn zak gestoken. Daarom moesten we aan de uitgang meekomen en na een half uur praten konden we de parkwachter overtuigen ons toch door te laten, anders verspeelden we de enige bus die om 10u smorgens vertrok aan de grens van Bolivie richting Chilie. Gelukkig kwamen we net op tijd aan de bus.
Met deze bus dan over de grens naar Chilie en met een Nederlands koppel een hostal gezocht in het oasestadje San Pedro de Atacama, midden in de Atacama woestijn in Chilie. Het is een klein gezellig maar toeristisch stadje. Ons geld gewisseld en samen iets gaan eten. We wilden de volgende dag de bus nemen naar Salta in Argentinie, maar er rijdt maar iedere 2 dagen een bus. Een Nederlandse die hier een tourbuskantoortje had, vertelde ons dat er smorgens nog wel een bus kwam, maar dat je geluk moest hebben om mee te kunnen. We waagden het dan toch maar. Savonds nog wat gezellig gepraat in het hostal dat ook een camping was. Veel backpackers. Weer geen wifi.
